Veerkracht

 

Ik ontdekte tijdens de vakantie de tegenstelling in het woord ‘Veerkracht’.
Bij mijzelf en mensen om me heen, zie ik vaak dat we met de houding ‘schouders eronder en dóórgaan’ er uiteindelijk wel zullen komen.
Niets is minder waar. We struikelen tegenwoordig over de depressies en burn-outs die mensen oplopen door bovenstaande houding.

In het woordje Veerkracht zit ook het woord ‘Veer’. Daar kun je een metalen veer bij zien. En een metalen veer is krachtig, die breekt niet zo snel en bezit een behoorlijke veerkracht. Maar bij mij schoot de gedachte aan een andere veer naar boven. De veer van een vogel. Een enkele veer ziet er kwetsbaar en fragiel uit en vindt zijn kracht pas samen met anderen veren. Een behoorlijke tegenstelling van het woord ‘Kracht’, toch?
Zou er met Veerkracht dan misschien iets anders bedoeld worden dan altijd maar doorgaan en zien waar het schip strandt?

lijn

Kijk eens naar de bovenstaande lijnen. Ik teken deze vaak voor mijn cliënten die het idee hebben dat ze altijd maar door moeten gaan. Wat er ook op hun pad komt, ze moeten rechtop blijven staan, voor anderen zorgen en vooral geen zwakheid laten zien.
Dat ziet er dan uit zoals de bovenste rode lijn. Hoeveel rek zit er in de bovenste lijn?
Niet zoveel nee. Dat wordt een zware dobber bij levensingrijpende gebeurtenissen want je moet doorgaan maar het gaat maar nét.

Wanneer we de onderste lijn volgen dan zie je lusjes. Zo’n lus ontstaat bij ingrijpende dingen die in ieders leven gebeuren. Overlijden van een familielid, scheiding, trauma’s, depressie, ziekte, burn-out, enz. Op dat moment stokt de lijn.
Je wordt stilgezet in dat wat je doet.
De lijn gaat zelfs terug (Help! Dat is niet de bedoeling!) Jawel, dat is precies wat je nodig hebt: de tijd nemen om bij ingrijpende gebeurtenissen even stil te staan op je weg van het leven. De tijd nemen om gas terug te nemen in plaats van dat je doorholt.
Op het moment dat je (en dat voelt kwetsbaar) tijd neemt om ruimte te geven aan dat, wat gebeurt, krijg je weer ruimte om door te gaan.

Dus: wanneer je in het woord Veerkracht de veer van de vogel legt, die kwetsbaar en fragiel is, kun je je kracht beter tot z’n recht laten komen.

En zeg nu zelf: in welke lijn zit de meeste rek?
Als je de rode lijn tussen je vingers neemt en er aan trekt, zul je weinig rek ontdekken. Wanneer je de blauwe lijn tussen je vingers neemt en er aan trekt, zie je dat er rek in zit, hij beweegt mee. Dát is dus veerkracht! Niet altijd maar doorgaan en doorgaan, maar op sommige momenten eens even stil staan, bijkomen, en dan weer verder gaan.

 

Onbezorgd

IMG_2016

Het zand van het strand tussen de bladzijdes van de boeken die ik las.
De scherpe zon, waardoor we er achter kwamen dat je je, ook wanneer je de hele middag onder de parasol ligt, moet insmeren met factor 30.
De schone handdoeken die iedere dag verwisseld werden. En hoe heilzaam het is wanneer er ook eens voor ons gezorgd wordt in zoiets simpels als een bed wat voor ons opgemaakt werd.
De golven van de zee die iedere keer opnieuw verdwenen voordat ze het strand konden veroveren.
M’n hoed en zonnebril die de afgelopen weken in minder dan een straal van 1 meter van me te vinden waren.
De mooie Spaanse mensen die zich in de weekenden ’s morgen vanaf 10  uur met de hele familie op het strand verzamelen om nieuwe herinneringen te maken, zonder dat ze het zelf in de gaten hadden.
Het stil voor me uit liggen mijmeren en het luisteren naar alle geluiden en de snelle Spaanse taal.
De siësta’s die we gretig omarmden om onze vermoeidheid kwijt te raken.
De ontdekkingen bij een woord dat m’n hart zo plotseling raakte omdat het een diepe wijsheid bevat.
De keus tussen iets doen of niets doen – en allebei was goed.
De voetafdrukken van een meeuw in het zand. Ik hoefde er alleen maar voor naar beneden te kijken.
Het totaal tot stilstand komen in onze wereld waarin er het laatste jaar zoveel in beweging is geweest. Omdat de zorgen die we thuis hebben met onze (allebei) startende bedrijven – wat soms vaak zo spannend is nog of het allemaal wel gaat lukken.
En zo rond de klok van 5 de hippe Spaanse muziek bij de strandtent verderop waar iedere dag een groepje mensen op dansten.

Het kon me op een onbewaakt moment zo intens ontroeren.
Omdat ik besefte hoe onbezorgdheid er uit ziet.
Hoe het voelt.
Hoe het ruikt.
En hoe mijn ziel dit gemist heeft.

Gelukkig

Nou ja zeg.
Er is maar weinig nodig om een goed gevoel te krijgen.
Vorig weekend was de oudste weer even hier en dit weekend, heel kort, de jongste. Middelste woont hier nog dus dat is makkelijk. Ik ben echt zo blij als ik de jongens weer eens zie, ze vast kan houden en af en toe een knuffel kan geven. Ze kan vertellen dat ik van ze hou en trots op ze ben als ik zie hoe ze hun leven vorm geven.
Begin van de middag vertrok hij weer naar huis, in Berlijn.
Mijn jongste, met vliegende vaart geboren en sindsdien in vliegende vaart zijn vleugels uitslaand, maar iedere keer weer de weg terug vinden naar het nest. Hij denkt, zoekt en vindt zijn weg op zijn heel eigen unieke manier.

Waar ik ook al zo blij van werd, was gisteren; onze familiedag. Sinds ook onze moeder 2,5 jr geleden overleed hebben we 2 keer per jaar een familiedag met m’n zussen, broer en aanhang. Gisteren dus met z’n allen richting zee waar twinsis woont. Wat een heerlijke dag om bij te praten, te tutten, het confronterende drama te zien waar mijn broer middenin zit en met elkaar op het strand te eten.
Er is soms weinig nodig om gelukkig te zijn én dit te kunnen zien. Ondanks de dingen waar ik geen invloed op heb om te veranderen.

En werkelijk, de vakantie is nog maar koud begonnen of ik voel me al helemaal tot rust komen. Op de een of andere manier zak ik weer (hoe zeg je dat?) in mijn ziel qua beleving. Ik kom nu al meer in verbinding met mezelf en ik hoop zo dat ik dat de komende weken vast kan houden.
Dat komt misschien ook wel omdat ik in m’n werk met alle cliënten mee stroom op dat wat de ander nodig heeft. Een mooie eye opener om te ontdekken dat ik balans mag blijven zoeken.
Maar de grootste ontspanning komt nog wel doordat alles hier vanaf Pasen rustig is. Geen grote zorgen qua gezondheid van de kinderen, ze zitten allemaal goed in hun vel en ik kan m’n adem die ik een jaar heb ingehouden, eindelijk loslaten.
Er is weinig nodig om gelukkig te zijn.

Inpakken

Het gaat nog steeds goed.
Behalve het feit dat ik dichtgroei en ik m’n lijf niet meer herken. Het zal wel met de hormonen te maken hebben. Dat wordt dus in een burka het strand op, deze zomer.
Ik sta er zelf van te kijken hoor, dat ik na 1 bezigheid nog energie over heb voor andere dingen. Gelukkig maar, ik ben er blij mee.

Morgen kwak ik m’n koffer op m’n bed en ga hem inpakken. Dat wordt krapjes want we gaan dinsdagmorgen al op vakantie en ik heb altijd minstens een halve week nodig om alles bij elkaar te zoeken, er weer uit te halen en andere dingen erin te doen.
De Man niet. Let maar op: hij gaat maandagavond bedenken waar zijn koffer is en gooit hem binnen een kwartier vol, terwijl hij roept hoe handig hij dit nu weer doet.
Wat ie vergeet is dat ík degene ben die alle shampoos, douchegels, zonnebrandcrème, boeken, pijnstillers, enz. moet verzamelen en vooral niet mag vergeten.
Dus ja, als ik alleen aan m’n eigen korte broeken, shirts en zwemgoed moet denken, ben ik ook in een poep en een scheet klaar.

Afijn. Dinsdag dus weg.
De dochter blijft thuis dus haal je niets in je hoofd.
Ik ben er zo aan toe. Een poosje niets.
Niet nadenken wat er in m’n agenda staat, dat ik de was moet doen of boodschappen moet halen, dat Hugo er uit moet of wat.dan.ook.
Ik heb een stapel boeken klaar liggen, die gaan mee.

Wat ik ook merk, nu het beter gaat en ik tot rust kom is dat ik er vaak niet meer toe kom ook alle blogjes van anderen te lezen én te reageren. Lezen gaat nog wel, reageren lukt soms gewoon niet. Hetzelfde liedje op FB. M’n hoofd staat er eigenlijk niet meer naar, het zit te vol met andere dingen die nu belangrijker zijn. Zoals m’n werk en een aantal nieuwe cliënten. Maar heel soms gooi ik er zelf nog wat op (als de Man hier met een gasbrander de barbecue te lijf gaat ofzo, of ik al 3 dagen telefonisch word lastig gevallen door een stel Afrikaanse criminelen, maar daar houdt mijn spannende leven dan ook wel mee op.

En hier heb ik al helemaal niets zinnigs meer te melden. Gelukkig kan ik met m’n cliënten op een mooie manier de diepte in, maar hier gaat dat op dit moment niet lukken. Het kan niet altijd feest zijn, tenslotte en ik merk dat ik behoorlijk voorzichtig ben geworden om niet verkeerd begrepen te worden en daar dan weer op te moeten reageren. Teveel energie waar ik geen energie meer in wil stoppen.

Die ga ik nu eerst maar eens in een heerlijke vakantie stoppen.

Hoestnou?

Al sinds een week of 2 sla ik ’s morgens m’n ogen open en kom dan tot de verrukkelijke ontdekking dat ik geen hoofdpijn heb. En als klap op de vuurpijl zijn de hartkloppingen al stukken minder. Dat komt natuurlijk door de medicatie maar die neem ik niet eens meer iedere dag in, omdat het tenslotte troep in je lijf is.
Dus het lijkt erop dat het spiraaltje al begint te werken. Ik kreeg bijna een hartverzakking toen de huisarts zei dat dit wel tot 6 maanden kon duren voordat ik er iets van zou merken. Waarschijnlijk komt het door m’n hormoongevoeligheid dat ik er na 2 weken al iets van merkte en bovenstaande klachten al minder zijn.

Niet alle klachten zijn nu als sneeuw voor de zon verdwenen, dat zou teveel van het goede zijn, maar zoals het nu gaat stemt me meer dan vrolijk. En dat vrolijk, ben ik de laatste weken ook weer. Het is zo fijn om ’s morgens niet eerst een zware hoofdpijn te moeten tackelen of bij moeten komen omdat m’n hart zo tekeer gaat!
Bijkomstigheid is wel dat ik de laatste maanden, toen ik praktisch niets deed, kilo’s ben aangekomen. Dus over 2 weken ga ik op vakantie met een lijf dat ik nauwelijks herken.

Ik moet dus meer in beweging komen en hopelijk lukt dat straks ook. Straks ja, want ik gun me deze zomer eerst maar eens een stabiel hormonaal lijf waarin alles z’n plek kan vinden. Na de zomer ga ik eens kijken hoe ik een kilo of 6 (liefst 10 maar dat is een utopie) kwijt raak. Ik drink nu alleen maar water en eet konijnenvoer, want alle beetjes helpen nietwaar?

Nanoukje

Ruim een week verder inmiddels.
Nanouk is waarschijnlijk zo onder de indruk van haar kaalgeschoren buik en onderzoeken dat ze de afgelopen week bijna niet gespuugd heeft.
Vorige week bedacht ik me dat ik van de dierenarts nog een tube laxeerpasta had gekregen voor het poelepatatje. Stel dat het een haarbal is waar ze van spuugt, dan komt ie er met de pasta wel uit, aldus de dierenarts.
Maar hoe krijg je dat daar waar je het hebben wil: in Nanouk? De dierenarts had opgewekt geopperd dat dit een fluitje van een cent was want ‘je smeert een klodder van die pasta op haar poot en dan likt ze het wel op.’

Vast.

De grapjas.

Hoog tijd om dit in de praktijk toe te passen. Nanouk zat zich op haar troon in de vensterbank te wassen, dus ik smeerde een ferme klodder op haar poot. Die ze verbaast optilde en bekeek…
Terwijl ik haar vol verwachting aankeek, kreeg ik een vuile blik terug van ‘wat flik je me nou?’ en zwiepte 1 x met haar poot.

Pasta weg.

Nou ja, weg, ik vond het terug op m’n vloer, tegen m’n ramen en vensterbank. De grootste klodder is nog steeds zoek…
Dat werkt dus niet. Waarom verbaast me dit nou niet?
Over haar voer lukt ook niet want ze is natuurlijk niet op haar achterhoofd gevallen en eet alles op behalve de pasta. Zit ik dus met een dure tube pasta en een poes die aan het langste eind trekt.
Ja, Hugo lust het wel, wat lust hij niet, maar hij laxeert als een reiger dus hij heeft het niet nodig.

Morgen met Hugo naar de dierenarts voor zijn jaarlijkse inentingen en dat kan zomaar weer een heel feest gaan worden..

Nanouk

Ik stop ermee.
Waarmee?, zie ik jullie denken. Met het bakken geld uitgeven aan weer een of ander briljant idee van de dierenarts om er achter te komen waarom ons poelepatatje Nanouk zo spuugt.
Vorige week ging de Man naar beneden om vast met Hugo te wandelen toen hij in paniek m’n naam riep. Wat bleek? Nanouk had ’s nachts alles onder gespuugd. En ja, dan moet ik opgetrommeld worden want íemand moet het opruimen. Dus daar zat ik, op m’n nuchtere maag de kattenkots uit de gordijnen te wrijven, uit de speaker van de muziekbox te peuteren, de muur onder de vensterbank, het hele stereomeubel waar de tv opstaat en de vloer.
Dat is geen pretje en hoe driftiger ik poetste, hoe zatter ik werd. Ik heb de dierenarts gebeld en ze vonden ook dat dit toch zo niet kon.
Ze gingen overleggen. Ik ken dat…
Het plan waar ze mee op de proppen hadden hadden was om een echo en foto te maken van haar maag en darmen. ‘Nou, vooruit dan maar weer’, dacht ik terwijl ik de kassa al weer hoorde rinkelen.
Vrijdagochtend heb ik haar afgeleverd bij de dierenarts en ’s avonds om 6 uur kon ik haar pas halen. Er zat veel tegen die dag dus Nanouk was zo’n beetje als laatste geholpen en ik kreeg haar volledig onder zeil mee naar huis. Dat is een verhaal op zich trouwens.

Oh ja, er is niets gevonden, zei de dierenarts. Behalve wat vet in haar buik waardoor haar darmen wat opzij liggen. Wat een geneuzel. Dus ik zei: ‘Dat verklaart toch niet het spugen?’ Nee, dat klopt dus eigenlijk hebben ze geen idee waarom ze zo spuugt. Nu heb ik een pasta mee om haar te laxeren omdat ze misschien last heeft van haarballen en juist ja: die zijn niet op foto’s en echo’s te zien.

Eind van het liedje is dat we nog steeds niet weten waarom ze spuugt en ik onderhand wel een vermogen kwijt ben aan onderzoeken.

Zo. En nu ga ik weer even kots ruimen want ik hoorde haar zo net al weer over d’r huigje gaan…