Zalige herfst

Autumn Leaves

Ik heb een hekel aan de herfst.
Omdat het aangeeft dat de zomer, waar ik zo van hou (maar niet te warm a.u.b.) dan echt voorbij is en ik een gruwelijke bloedhekel heb aan de maand november. Waarom? Geen idee maar als het november is weet ik een paar dingen zeker: dat de winter nog niet eens goed en wel begonnen is, het al wel zeikweer kan zijn en het nog lááááng geen zomer wordt.
En aangezien iedere dag in oktober je dichter brengt bij november vind ik voor het gemak die hele herfst niks. De herfst was in het verleden voor mij ook het jaargetijde dat mijn winterdepressie weer volop toesloeg en er zijn jaren geweest dat ik me door die laatste 3 maanden van het jaar heen heb moeten worstelen. Goddank is dat alweer jaren verleden tijd, maar ik ben altijd wat melancholisch als het oktober wordt.

Maar niet dit jaar!
Wát een heerlijke herfst is het tot nu toe! Nou ja, een stormpje hier en daar mag de pret niet drukken, maar dat zorgde er in dit geval wel voor dat het onverwacht prachtig weer was, de afgelopen weken. De hoge temperaturen gaven aanleiding om voor m’n kledingkast te staan en toch maar weer een shirt met korte mouwen uit de stapel zomerkleren te vissen en m’n okergele nieuwe vest met spijt nog even op de plank te laten liggen. De buitendeur naar de tuin ging weer wijd open en de winterjas verdween op de kapstok weer achter m’n leren jack. Ik fietste deze week zelfs nog zonder jas naar de stad terwijl ik overdadig zat te genieten van dit cadeautje. Die heerlijke warmte van de zon op mijn huid als ik met Hugo wandelde, zorgde ervoor dat hij bij ieder struikje wat hij de moeite waard vond mocht snuffelen.

Aan de andere kant ben ik ietwat van slag door deze warme en mooie dagen want mijn hele systeem roept dat ik me naar binnen wil keren terwijl de zon roept dat ik naar buiten moet. Dus nu het vandaag waait en wat kouder is vind ik het ook weer prima.
Maar goed, ik vind het het mooist herfstcadeau sinds jaren en denk dat november een eitje gaat worden in vergelijking met andere jaren.
Zo niet, dan horen jullie dat.. 😉

Advertenties

Huisdieren

Ik ben dól op (huis)dieren. Als jong meisje groeide ik op in een gezin waar we huisdieren hadden. In alle soorten en maten.
Een hond, een muisje waar mijn broer op een wonderlijke manier aan gekomen was, wandelende takken, vissen, een landschildpad en waterschildpadjes, een dwergpapegaai, een parkiet die door de kat van de buren opgevreten is, noem het en wij hadden het.

Mijn huidige dierenverzameling bestaat uit 3 poezen en een hond. Meer huisdieren durf ik niet aan nadat De Man hier riep: ‘Als er nog een huisdier bijkomt, ben ik weg.’
Ik heb ook, eerlijk gezegd, niet veel behoefte om nog meer dieren om me heen te hebben want ik ben er behoorlijk druk mee. En vooral de laatste tijd met de poezen.

Een maand geleden zei de dochter op een nietsvermoedende zondagmiddag: ‘Nanouk heeft een gat in haar buik!’ Ik draaide haar fluks op d’r rug en inderdaad: daar zat een gat. Hoe ze eraan kwam; géén idee want zo te zien zat het er al een dag of wat en ik had niets aan haar gemerkt qua gedrag. Ze at nog net zoveel als anders en liep gewoon de hele dag buiten.
De volgende dag ben ik meteen naar de dierenarts geweest want inmiddels weten we dat het bij haar volledig uit de klauwen kan lopen, naar het drama met haar getrokken tanden 2 jaar terug.
Daar kreeg ze een spuit en een antibioticakuur mee naar huis die ik met veel moeite (want geen tanden meer in haar bek) achter in haar keel geduwd kreeg.
Ze knapte in razend tempo op en binnen een week was het gat dicht. Hoezee.

Vorige week vrijdag was het raak met Pippa. Ze was al een paar dagen onrustig en erg aan het mauwen. Ik dacht nog dat het door de storm kwam…. Er lag die ochtend bloed in de kamer en ze zat wel héél vreemd en lang op de kattenbak. Ik zag de bui alweer hangen en duwde direct een lepel onder haar derrière om urine op te vangen. De 3 druppels zoog ik op met een spuitje en belde de dierenarts. Die zei: ‘Kom maar langs voor pijnstillers.’ De Man erheen. Hij kwam terug met pijnstillers maar ook met speciaal dieetvoer omdat die druppels urine vol bleken te zitten met kristallen. Mevrouw heeft blaasgruis.
Ze moet 6 weken dat retedure voer eten en mag absoluut geen ander voer. Dat betekent dus dat we al een week heen en weer rennen om de bakjes te wisselen al naar gelang welke kat wil eten. Floortje eet normaal gesproken R.oyal C.anin maar haalt daar haar neus voor op, het nog duurdere voer voor Pippa is veel aantrekkelijker. En als ik niet snel genoeg ben, begint Pippa aan het voer wat ze nu dus niet mag…
Ik kom met gemak aan mijn stappendoel per dag, dat snap je.
Gelukkig knapt ze ook al weer wat op. Over 5 weken weer urine opvangen en na laten kijken…. wish me luck…

Duizend dagen dood

Duizend dagen ben je nu dood.
Of, liever gezegd: toen ik gisteren eens ging tellen omdat die dag me toch al redelijk dichtbij leek, bleek je al 1007 dagen dood te zijn. Daar schrok ik dan weer van want ik had me zo’n duizend dagen geleden voorgenomen om die duizendste dag een beetje te herdenken. En nu was ie ongemerkt voorbij gegaan. Op dag 999 had ik nog mijn poetshulp ontslagen maar op dag 1000 gebeurde er niets bijzonders. Behalve dan dat je alweer 1000 dagen dood bent.

Wat is er veel gebeurd zeg, in die duizend dagen die liggen tussen het moment dat we onverwacht aan je sterfbed zaten en de dag van vandaag. Een buitenstaander zou zeggen dat ik er in die duizend dagen inmiddels wel een beetje aan gewend zou moeten zijn dat je er niet meer bent. Ach ja, dat is het ook al wel. Een beetje. Maar toch..

Wat betekenen die duizend dagen dood eigenlijk voor me?
Alweer duizend dagen heb ik je niet opgebeld.
Duizend dagen dat je telefoonnummer nog steeds in mijn telefoon staat, met jouw foto er ook nog bij en je af en toe ‘nog even langs komt’ als ik scroll.
Duizend dagen geen reden meer om naar je huis te rijden en je daar te bezoeken.
Duizend dagen dat ik dacht: ‘Oh, ik moet mam dit écht even vertellen!’
Duizend dagen dat ik je stem niet meer hoorde.
Duizend dagen geen reden om te vragen hoe het met je gaat.
Duizend dagen dat ik me geen zorgen meer om je hoef te maken en om je gezondheid.
Duizend dagen dat ik in mijn agenda geen vrije momenten hoef te plannen om langs te komen omdat het nogal een reis was.
Duizend dagen niet meer met jou over papa praten.
Duizend dagen van loslaten.
Duizend dagen van op een andere manier vasthouden.
Duizend dagen wennen aan het idee van ‘nooit meer’.
Duizend dagen zeker weten dat sommige dingen die je bij leven nooit tegen me zei, ik nu nooit meer hoef te verwachten.
Duizend momenten dat ik me realiseer dat ik een groot stuk rouw nog niet uitgewerkt heb.
Duizend dagen geen kind van ouders meer zijn.
Duizend dagen, duizenden tranen, duizenden ademhalingen.
Duizend dagen.
Duizend nachten.
En dit is nog maar het begin.
Je komt nooit meer zo dichtbij dan duizend dagen geleden.
Dag mam.

Handicap?

Ik las afgelopen week ergens dat het maar een vervelende handicap is als je doof bent.
‘Handicap?’, dacht ik, ‘ huh, ben ik nu dan gehandicapt?’ Zo voelt het niet voor me, maar dat zeg ik wanneer ik er nogal afstandelijk naar kijk.

Als ik het op me in laat werken en mijn gevoel erbij betrek moet ik eerlijk zeggen dat ik me wel gehandicapt voel. In ieder geval sinds ik mijn hoorapparaten heb. 😉
Ik voel me met die apparaten behoorlijk gehandicapt omdat mijn zenuwstelsel totaal overprikkeld is door alles wat ik nu hoor. Dat beperkt me want ik loop steeds met m’n afstandsbediening het geluid bij te stellen. Geeft niets, kwestie van wennen. Ik vind dat man en dochter héél hard praten en trek op sommige moment m’n apparaatjes uit m’n oor omdat het te veel is. Dat kun je trouwens ook héél demonstratief doen, ontdekte ik…
Aan de andere kant: volgens dezelfde man en dochter hoor ik veel meer dan voor het apparaten tijdperk. Da’s een voordeel maar ja, daar heb ik ze tenslotte voor.

Wanneer ik het omdraai, realiseer ik me dat ik de afgelopen járen zonder apparaten ontzettend veel gemist moet hebben en onbewust mijn leven al aangepast had op het slechte horen. Ik zorgde er met de studies altijd voor dat ik pal vooraan zat omdat ik anders de helft van het verhaal miste. In gezelschap zonder hoortoestellen was een ramp. Ik hoorde dan alles wat er gezegd werd om me heen, maar alles half. Wanneer de kinderen van boven iets riepen naar me als ik beneden in de huiskamer was werd ik regelmatig pissig want ik verstond het niet. Nee, zelfs niet als ze schreeuwden.
Nu pas merk ik dat die dingen eigenlijk een handicap waren zonder dat ik het zelf in de gaten had.

Dus ja, ik ben al jaren gehandicapt alleen had ik het zelf niet in de gaten.
Die hoortoestellen: daar wen ik al aan dus dat komt goed. Ik denk dat ik deze handicap nog even moet accepteren en meer mag gaan benoemen dat ik ‘ietwat’ doof ben zodat anderen me aankijken als ze iets tegen me zeggen en niet te hard moeten schreeuwen als ik naast ze sta alstublieftdankuwel. En ik mag voor mezelf accepteren dat ik als hoogsensitief deerntje nog sneller overprikkeld kan raken dan vroeger (lees: 2 weken geleden) en tijd moet nemen om bij te komen.

Nieuw

Het is weer tijd voor een nieuw wachtwoord.
Dus dat betekent: reageer je de laatste maanden regelmatig, dan kun je ‘m krijgen. Anders niet. Ook niet als je al jaren meeleest maar niet reageert.
Mail me maar even. Mailadres vind je hiernaast –>

Update: ik krijg berichten dat mijn mailadres het niet doet. Volgens mij gebruiken jullie dan niet mailvoorpien@gmail.com gebruikt.
Ik heb het in mijn zijbalk expres met spaties geschreven omdat ik anders overspoeld wordt door spam.

H-oor!

 

Goed. Enfin.
Dag 6 met m’n hoorapparaten.
Laat ik positief beginnen: ik hoor alles weer!
En met alles bedoel ik ook á.l.l.e.s.
Dus: meer dan me lief is en goed voor me is. ‘Het was zo gek nog niet’, bedacht ik me na een dag, ‘dat ik veel dingen niet of zachter hoorde de afgelopen jaren.’ Wat een zalige onnozelheid. Ik werd direct weer bepaald dat mijn HSP ook van invloed is op dat wat ik hoor en dit ook weer prikkels zijn die binnenkomen. ;(
Ik hoor niet alleen de Man en dochter beter dan ooit, voor m’n gevoel schreeuwen ze zich de dag door. Dat is niet waar natuurlijk, maar zo klinkt het voor me. Ik praat zelf inmiddels een aantal decibels zachter, want ik hoor mijn eigen stem ook heel hard.

De eerste dagen was ik dood en doodmoe van álle geluiden. Bij de eerste cliënt die ik ontving dacht ik na een kwartier: ‘Dood aan die apparaten!’ Plassen op de toilet? Niet te doen, wát een lawaai, ik keek al om me heen waar die olifant stond te wateren. Bleek ik het zelf te zijn.. De toilet doortrekken? Dat doe ik nu terwijl ik klaar sta om een sprintje naar buiten te trekken omdat het geluid van een doortrekkende wc in mijn oren way too much is. Hugo die ligt te slapen op de bank naast me en af en toe slikt en snurkt? Mijn hemel, wat gaat die hond tekeer, denk ik dan!
De Man die me iets wil vragen of vertellen? ‘Zeg je hoeft niet zo te schreeuwen, ik sta vlak náást je!’ Eten en ondertussen een gesprek volgen? Nou, mijn eigen lawaai van het kauwen overstemd alles dus dan hoor ik nog niets. Of nee, ik hoor én mijn gekauw, én het gesprek, mijn hersens en zintuigen draaien overuren.

Ik ben zó blij dat ik er meteen een afstandsbediening bij heb gekregen (nou ja, moet gewoon betaald worden hoor) waardoor ik mijn trombones kan afstellen op wat ik trek aan geluid. Binnen gaat ie een paar levels zachter, buiten merk ik dat ik ze harder moet zetten. Inmiddels ben ik al 4 keer terug geweest naar de winkel omdat ze pijn deden in mijn oren. Slangetje langer, slangetje korter, het hielp allemaal niet dus nu zijn die uitsteeksels die ze comfortabel in je oor op de plek moeten houden, korter gemaakt en ze doen gelukkig geen pijn meer. Hoorapparaten hebben vind ik al een drama, laat staan dat ze nog pijn doen ook.

Ik voel me als een konijn met de grootste oren die je je kunt voorstellen, die in de koplampen van een auto kijkt en denkt: Help!

P.s. Met sporten doe ik ze uit. Ik hoef niet óók nog eens mijn eigen gehijg te horen!

Social?

Over het algemeen vind ik social media een verrijking bij mijn sociale contacten. Ik heb vrouwen leren kennen waar ik een band mee heb opgebouwd die ik anders nooit zou zijn tegengekomen. Vrouwen waar ik echt van ben gaan houden.
Het begon 8 jaar geleden toen ik begon met bloggen, daarna kwam ik ze weer op Twitter en Facebook tegen en de laatste 2 jaar nog een aantal lieverds op Instagram. Nu doe ik niet heel veel meer op Facebook omdat ik daar wordt doodgegooid met berichten waar ik niet op zit te wachten, maar voila, voor mijn uit het oog verloren neven en nichten hou ik dat nog maar aan.

Waar ik ook niet op zit te wachten maar tot m’n grote verbazing wel gebeurd is dat ik zowel op Facebook maar ook op Instagram volgverzoeken krijg van onbekende mannen. Facebook zit potdicht dus daar laat ik niemand toe die ik niet ken, maar op IG staat alles open.

Afijn, dan zie ik dus dat ik een nieuwe volger heb.
Ik doe niets.
Die nieuwe volger gaat m’n foto’s liken van m’n haakwerk (??? serieus ja) en waar ik zo heel af en toe met m’n gezicht op sta.
Ik doe nog niets.
Dan gaat de nieuwe volger zusdus volgen en liket op haar IG foto’s waar ik ook op sta.
Wij verbazen ons tezamen om deze sneuneus.
De volgende stap is dat ik een privé bericht krijg dat ik zo leuk en zo grappig en zo knap ben en wordt er gevraagd of ik het erg vind dat ze me een bericht sturen.
Ik denk: dan heb je me niet van dichtbij gezien en als ik chagrijnig ben en reageer dat ik het inderdaad niet leuk vind dat ze me een bericht sturen.

Stap 3 is dat ze mijn antwoord niet begrijpen omdat ze bijna geen Engels spreken en gaan dus volledig los met hun verhaal dat het niet uitmaakt dat ik getrouwd ben maar dat de weduwnaar in kwestie écht met íemand moet praten over de opvoeding van zijn zoontje en dan dus kennelijk het liefst met iemand aan de andere kant van de wereld met 8 uur tijdsverschil.
Yeah. Right. Ik ben wel blond maar niet dom.
Mijn reactie is de vraag welk deel van mijn antwoord ze niet begrepen hebben en dat ik niet zit te wachten op hun aandacht vanuit Nigeria of waar dan ook.
De verwensingen die ik dan naar mijn hoofd geslingerd krijg zijn ongelofelijk. Plots ben ik de bitch, het kreng en verwijten ze mij mijn onbeschofte gedrag en dreigen ze mijn account aan te geven.

Wie? Ik onbeschoft?
Dat zij degene zijn die mij ongevraagd benaderd hebben, is uit hun brein verdampt, denk ik. Ik reageer er niet meer op en block die gasten direct.
Afgelopen week nog eentje met een IG naam dat uit een letter en 5 cijfers bestond, geen volgers had, geen berichten geplaatst had en 1 persoon volgde: mij.
Hop, vette block erop. Ik heb het niet eens meer afgewacht.

Wat een engerds lopen er toch rond op social media. Brrrr….

Heimwee

Quotes, Life Quotes, Love Quotes>, Best Life Quote , Quotes about Moving On, Inspirational Quotes and more -> Curiano Quotes Life
Soms kan het me zo overvallen, dat schrijnende gevoel van heimwee.
Ik had het gisteravond ineens weer nadat ik ’s middags in de stad de oude kleuterjuf van de kinderen was tegengekomen.
Ik had haar jaren niet meer gezien omdat ze hier niet meer woont, maar gistermiddag was ze daar opeens: tussen de kledingrekken van de H.ema. We hebben heel lang gepraat over hoe het toen was en hoe het nu gaat. Met mij en mijn gezin, hoe het de kinderen is vergaan de afgelopen 12 jaar maar vooral hoe het nu met haar gaat.
Bijzonder hoe de tijd dan wegvalt en we de draad zo weer oppakten, daar waar we hem toen hebben losgelaten.
Ze is nog steeds die mooie, zachte en lieve juf met een hart voor kinderen maar is ook nog zoveel meer. En dat heb ik haar nu kunnen zeggen. Ook omdat ze nu niet goed in haar vel zit en juist nu moet weten dat ze mooi van binnen en van buiten is.
Het was voor ons allebei het grootste cadeau van de dag, elkaar daar weer even te ontmoeten. We namen afscheid met een omhelzing en beloofden dat we elkaar weer tegen komen als het leven ons naar dezelfde plek stuurt, waar dat dan ook mag zijn.

Eenmaal thuis overviel me later een diep gevoel van heimwee. Zij was onderdeel van mijn leven toen alles nog vanzelfsprekend was. Toen mijn ouders nog leefden, iedereen z’n ding deed en grote levensvragen ver weg leken.
Wat had ik toen graag in mijn schoenen van nu willen staan. Maar dat is het ‘m nou net: dat had niet gekund. Er moesten in mijn leven eerst grote verliezen, een burn-out, onderzoek, ontwikkeling en ziekte langs komen voordat ik werd wie ik nu ben. Er moest eerst heel veel van en door het leven geleerd worden.

Gisteravond besefte ik me dat ik heimwee heb naar een plek die niet bestaan heeft en niet bestaat. Simpelweg omdat ik degene ben die veranderd is.
Maar dat maakt het gevoel van heimwee op dit moment nog niet minder.

(Ook hiervoor geldt dat ik mag gaan staan waar geen plek is om te staan en het te doorvoelen. Maar als ik hier nu op doorga wordt het blogje te lang. 😉  )

Fiets

Ik fiets graag.
Dat wil zeggen: als het niet regent en ik zeker weet op de heen- en terugweg wind mee te hebben. Daarbij fiets ik ook graag snel.
Mij zul je niet met zo’n zeikerig tempo ingehaald zien worden door jan en alleman en oudjes op hun elektrieke fietsen.
Daarom schafte ik me 10 jaar geleden een e-bike aan. En sinds die tijd fiets ik met plezier als het niet regent. Het ding staat standaard in de hoogste versnelling, de display op ‘turbo’ en het moet gek gaan wil ik nog ingehaald worden. Maar ja, je hebt altijd van die fanatiekelingen die sneller gaan dan mijn 25 km/uur. Die negeer ik dan maar of trek een ‘ik doe het rustig aan vandaag’-gezicht.

Sinds 10 jaar vindt de Man fietsen met mij geen ruk meer aan. Dat komt omdat hij zich op z’n gewone fiets uit de naad moet trappen, wil hij me bijhouden. En dan trap ik echt niet hard hoor en heb m’n dispay op standje ‘onnozel’ staan.

Hij verzekerde me dat, mocht de stacaravan verkocht worden, hij ook éindelijk een e.bike zou aanschaffen. Ik blij, maar ik ken hem: hij overdenkt een grote aankoop maanden en maanden. En dan nóg is het maar de vraag of ie het doet.

Afijn.
Vanmiddag was het zover. Na al de nodige voorbereiding reed de man op zijn fiets naar de fietsenwinkel en ik er in de auto achteraan. Het zou gaan regenen dus dan fiets ik niet hè? En daarbij: zijn fiets zou daar blijven omdat ie ingeruild werd.
Hij had daar een prachtexemplaar gezien, in de aanbieding, dus die moest het worden. Het damesmodel stond er ook dus waarom ook niet, ik een rondje erop.
Hij fietste als een zonnetje, maar mij zie je niet op een fiets met (hier en daar) een rode streep. Rood is m’n kleur niet (ja ik ben een zeikerd) dus ik keek eens verder. Tussen die 1500 fietsen stond ook bovenstaand exemplaar dus daar moest een rondje op gereden worden. Door de regen…
Wat een heerlijke fiets. Veel soepeler dan mijn 10 jaar huidige ros en geen voorwielaandrijving meer waarmee ik bij alle stoplichten met optrekken zo’n 20 meter op alleen m’n achterwiel vooruit schiet. Én: deze rijdt minstens 30 km/uur. Toen moest ik remmen omdat ik anders recht een weiland in zou rijden, maar hij kan volgens mij nog sneller.
Dan is de keus snel gemaakt hè? Die rappe en hippe grijs met groene moest het worden. Ik schafte meteen een paar fietstassen aan waar met gemak een schoenendoos of 2 inpast en klaar is Kees.

Volgend week donderdag kunnen we ze ophalen.. Hoezee. Fijn ook dat de zomer dan net begint….