Fiets

Ik fiets graag.
Dat wil zeggen: als het niet regent en ik zeker weet op de heen- en terugweg wind mee te hebben. Daarbij fiets ik ook graag snel.
Mij zul je niet met zo’n zeikerig tempo ingehaald zien worden door jan en alleman en oudjes op hun elektrieke fietsen.
Daarom schafte ik me 10 jaar geleden een e-bike aan. En sinds die tijd fiets ik met plezier als het niet regent. Het ding staat standaard in de hoogste versnelling, de display op ‘turbo’ en het moet gek gaan wil ik nog ingehaald worden. Maar ja, je hebt altijd van die fanatiekelingen die sneller gaan dan mijn 25 km/uur. Die negeer ik dan maar of trek een ‘ik doe het rustig aan vandaag’-gezicht.

Sinds 10 jaar vindt de Man fietsen met mij geen ruk meer aan. Dat komt omdat hij zich op z’n gewone fiets uit de naad moet trappen, wil hij me bijhouden. En dan trap ik echt niet hard hoor en heb m’n dispay op standje ‘onnozel’ staan.

Hij verzekerde me dat, mocht de stacaravan verkocht worden, hij ook éindelijk een e.bike zou aanschaffen. Ik blij, maar ik ken hem: hij overdenkt een grote aankoop maanden en maanden. En dan nóg is het maar de vraag of ie het doet.

Afijn.
Vanmiddag was het zover. Na al de nodige voorbereiding reed de man op zijn fiets naar de fietsenwinkel en ik er in de auto achteraan. Het zou gaan regenen dus dan fiets ik niet hè? En daarbij: zijn fiets zou daar blijven omdat ie ingeruild werd.
Hij had daar een prachtexemplaar gezien, in de aanbieding, dus die moest het worden. Het damesmodel stond er ook dus waarom ook niet, ik een rondje erop.
Hij fietste als een zonnetje, maar mij zie je niet op een fiets met (hier en daar) een rode streep. Rood is m’n kleur niet (ja ik ben een zeikerd) dus ik keek eens verder. Tussen die 1500 fietsen stond ook bovenstaand exemplaar dus daar moest een rondje op gereden worden. Door de regen…
Wat een heerlijke fiets. Veel soepeler dan mijn 10 jaar huidige ros en geen voorwielaandrijving meer waarmee ik bij alle stoplichten met optrekken zo’n 20 meter op alleen m’n achterwiel vooruit schiet. Én: deze rijdt minstens 30 km/uur. Toen moest ik remmen omdat ik anders recht een weiland in zou rijden, maar hij kan volgens mij nog sneller.
Dan is de keus snel gemaakt hè? Die rappe en hippe grijs met groene moest het worden. Ik schafte meteen een paar fietstassen aan waar met gemak een schoenendoos of 2 inpast en klaar is Kees.

Volgend week donderdag kunnen we ze ophalen.. Hoezee. Fijn ook dat de zomer dan net begint….

Staan

‘Ga staan waar geen plek is om te staan’.
Een quote van de Japanse Zenmeester Misamatsu.
Ik las dit vorige week, toen ik met de dochter weg was op vakantie.
En ik las het potverdorie nét op tijd.

Want nog geen halve dag daarna, zat ik middenin een crisis waarbij ik bijna weggeblazen werd.
Ik, die dacht nu onderhand m’n grenzen toch aardig in het snotje te hebben na al die jaren noeste arbeid en de schuttingen om mijn tuin stevig had verankerd, merkte dat iemand zich ónder mijn schutting door naar binnen werkte. En daar lag ik, in de hotelkamer met een hoge bloeddruk, hartkloppingen en opkomende migraine. Gierende hartkleppen in het kwadraat, zeg maar. Dochter kreeg niets mee, die lag lekker te slapen naast me.
En ik dacht: waar zijn m’n bètablokkers, migraine medicijnen en wát is het telefoonnummer van het dichtstbijzijnde ziekenhuis hier in Noord Holland?

En daar lag ik, om half 12 ’s avonds. Te hopen dat het snel beter zou gaan.
Hoe verder, ik had geen idee. Ook omdat ik niet de enige was die hierin meegetrokken werd.
En toen kwam mijn nieuwe vriend Misamatsu langs.

In onze westerse cultuur zijn we gewend om problemen en crisis direct cognitief aan te pakken, in combinatie met onze goed ontwikkelde overlevingsstrategie, gebaseerd op Vechten, Vluchten of Verlammen.
De manier van Misamatsu nodigde me uit om bovenstaande niet te doen. En dat was prima want ik voelde dat ik hier niet van wilde weglopen of vreselijk tekeer gaan, maar de diepere laag moest zien te pakken. De laag die me Vrij zou maken en waarmee ik verder zou kunnen.

Dus welke manier was voor mij het beste om te volgen? Ik had kunnen denken: snotdikke, waarom overkomt me (ons) dit. En uitgerekend nu? En hoe kom ik er vanaf?
(Noodlot)
Hieronder ligt Uitdaging. Wat kan ik hiervan leren en hoe kan ik verder vanuit de laag onder m’n overlevingsstratie en cognitieve denken zonder het te willen verklaren en er iets van vinden. (Nou ja, ik vónd er wel wat van natuurlijk. Zachtjes uitgedrukt vond ik het niet fijn, zeg maar.)
Ik kon niets anders verzinnen dan om te gaan staan op de plek waar ik geen enkele ruimte voelde om te staan. Zonder het gevoel weg te willen drukken wat er in mezelf gebeurde. Zonder de drang om het meteen op te lossen. Zonder te weten hoe verder te gaan. Gewoon maar staan, midden in dat wat zo heftig was. Met m’n hartkloppingen, migraine en hoge bloeddruk.
Ik ben ‘gewoon’ in slaap gevallen. Wonderen bestaan nog.

Wat Misahuppeldepup hiermee bedoelt is, dat er zich op een moment écht een weg ontvouwt die je dan kunt volgen of dat duidelijk wordt welke stappen je moet zetten of juist níet moet zetten.
Je maakt met deze manier, aanspraak op dat wat niet aan de oppervlakte ligt van je persoonlijkheid. En goddank weet ik inmiddels dat daar al m’n wijsheid en rijkdom ligt.

Ik denk dat ik maar eens wat vaker ga staan waar geen plek is om te staan.

(H)oren

oor

Zwaar in de weerstand stapte ik vanmorgen Beter Horen binnen. De afgelopen jaren moeten m’n vrienden en familieleden steeds harder tegen me praten, wil ik het nog enigszins meekrijgen. En de Man wordt er moe van om iedere keer vanaf de zolder naar beneden te denderen als de bel gaat en ik die in de woonkamer niet hoor.
Ik roep ieder uur wel een keer ‘Ik hoor het niet hoor!’, of ik roep dat niet eens en haak gewoon af als ik denk dat iemand het tegen mij heeft onder het motto ‘als het belangrijk is, zeggen ze het nog wel een keer’. Dat kan natuurlijk niet en bij m’n cliënten is dit nou niet bepaald de houding waarbij ze zich serieus genomen voelen. (Grapje, ja ik denk, ik zeg het er even bij, je weet maar nooit.)

Aan de andere kant: ik slaap ’s nachts wel met oorpluggen in omdat ik anders wakker lig van de Man en mijn eigen gesnurk. Harde muziek of geluiden kan ik al járen niet velen, dat moet altijd uit of zacht staan. Beetje dubbel, nietwaar?
Inmiddels weet ik, na een paar hoortesten dat mijn spraakverstaan slecht is.
Dus ja, er zat niets anders op dan nu toch maar een paar apparaten aan te laten meten. Vre.se.lijk vind ik het. Echt afschuwelijk. En toen die doos met verschillende apparaten openging, kon ik wel janken. Serieus.

Maar wat moet dat moet. Sprak ze wijs en vermanend tegen zichzelf.
Dus ik zat daar braaf te luisteren naar de vragen die de vrouw tegenover me stelde.
Of het in de familie zit, die kippigheid en dat slechte horen.
Nou nee dus. Behalve m’n tweelingzus die eigenlijk ook een paar apparaten moet maar het vertikt.
In dit geval lijjkt het hele probleem, dat alleen bij de zus en mij voorkomt, een gendefect. Dat krijg je ervan als je al je DNA vlak na de conceptie moet delen hè? Dan loop je de kans dat er ergens iets mis gaat.   
Daarna kwam de verzekering ter sprake. Voor verlies en DIEFSTAL!
Ik vroeg haar verbaasd wie in vredesnaam die krengen zou willen stelen. Maar ach, ik ben zelf ook vlot van begrip en sloot rap die verzekering af want ik weet natuurlijk wie die dingen wil stelen: m’n tweelingzus. Dat gaat me niet gebeuren natuurlijk.

Daarna kreeg ik een groene smurrie in m’n oren gespoten (wat de eerste keer mis ging omdat het niet diep genoeg erin zat, zie foto) en zat ik daar als een halve hulk braaf te wachten tot het hard was.
Ik had nog een stille hoop dat het een maandje zou duren voordat m’n apparaten binnen zijn, maar helaas: volgende week donderdag kan ik ze ophalen.
En dan hoop ik maar, in alle weerstand en het nare gevoel dat ik ervan heb, dat ik straks de vogels weer hoor fluiten, man, kinderen en vriendinnen weer hoor praten en mijn leven een stuk aangenamer gaat klinken.

Oud hek

Zo. Ik ben weer thuis van een week vakantie met de dochter.
We hebben heerlijk in een hotel boven op de duinen gebivakkeerd en hoefden onze hoofden maar te draaien en we zagen de zee. Heerlijk natuurlijk als je in het Oosten woont waar vooral bos is. We hebben veel gedaan en ik kwam er net bij de sportschool achter dat ik er nog van afgevallen ben ook in die week! Wat wil een mens nog meer?

Sportschool?, zie ik je denken. Ja de sportschool. Want dit oude verroeste hek moest hoognodig in beweging komen. Wil ik een beetje gezond oud worden, dan is beweging noodzakelijk. Maar met een zittend beroep en omdat ik maar 1 trap op hoef te lopen om op mijn werk te komen, de kilo’s er aan vliegen door de overgang, moest er iets gebeuren.
Nu is er sinds begin deze maand ook hier in mijn woonplaats de Milon cirkel-sportschool van start gegaan. Dus voila, Pien heeft zich direct ingeschreven en vanmorgen mocht ik voor het eerst opdraven. De Man had zich ook opgegeven en is vorige week al begonnen dus ik wist een beetje wat me te wachten stond.
Het is m’n laatste hoop op sportgebied want met mijn hypergevoelige lijf en migraine reacties op te zware belasting, zijn al mijn voorgaande pogingen om in beweging te komen inmiddels gestrand.
Mijn sportinstructeur, een oud voetballer van de Graafschap, heette me welkom en heeft mijn hele lijf in kaart gebracht. Waar welk vet zit, m’n BMI (0.3 punten maar te hoog, viel me reuze mee) en mijn gewicht (ik blijk dus vorige week afgevallen te zijn, hoezee!). Daarna heeft hij alle apparaten op standje ‘bejaard’ ingesteld voor me. Eerste doel: pijnloos bewegen. De rest (afvallen en conditie opbouwen) komen daarna pas.
Ik ben benieuwd of dit gaat werken.
Inmiddels heb ik na afloop al een liter water op, want: spoelen, spoelen en spoelen, schijnt erg belangrijk te zijn.

De Man slaapt inmiddels als nooit tevoren en voelt zich na 2x al fitter dan ie in jaren was. Er is dus hoop.
Donderdag mag ik weer.

Onbekend talent

Dat ik niet veel schrijf, betekent nog niet dat er niet veel gebeurt hier.
Ik knap hoe langer hoe meer op van het hectische jaar. Dat betekent dat ik merk dat het stress niveau in mijn lijf aan het zakken is. Daardoor komt er weer ruimte voor een aantal ‘talenten’ die weggezakt waren.

Zo komt m’n heldervoelendheid/intuïtie ook weer in alle vaart terug. Dat heb ik heel lang genegeerd bij mezelf. Maar toen m’n moeder overleed en ik niet verbaasd was, ben ik eens terug gaan denken en toen herinnerde ik me dat ik heel veel signalen heb gekregen in de maanden voor haar overlijden. Ik had er alleen niet naar geluisterd, zeg maar.
En zo zijn er wel meer signalen die ik vroeger wegdrukte, maar die achteraf bleken te kloppen.

Ik voel veel van mensen om me heen, of ik ze nu ken of niet. Vroeger dacht ik dat dat mijn gevoel was, maar dat blijkt dus niet zo te zijn. Het komt, vreemd genoeg, allemaal binnen bij me.
En niet alleen van mensen om me heen, maar ook van een aantal mensen (die ik bv via social media ken en al eens ‘life’ heb ontmoet), voel ik hun onrust of wat het ook is, al dan niet naar mij toe. Het meeste block ik af, want het is geen doen om alles binnen te laten komen. En als ik niet stabiel in m’n vel zit vraag ik me af wat ik nu weer fout heb gedaan en ben op afstand hard aan het werk om de ander weer gunstig te stemmen.
Maar wacht.
Fout gedaan? Ik?

Daar ben ik dus ook maar eens mee gestopt om altijd maar te denken dat ik degene ben die iets niet goed gedaan heeft. Ook omdat ik weet dat de onrust die ik van de ander voel, niets zegt over mij maar over de ander. Pfffft….voordat ik daar weer achter was, was er heel wat water door de Rijn gestroomd zeg maar.
En in plaats van weer pamperen en alles maar goed te doen voor de ander, ben ik maar eens gaan bedenken wat goed voor mij is en wat ik wil.

Ik laat steeds meer los. Kan op afstand (en überhaupt) het voor de ander niet oplossen als er wrevel is naar mij toe. Omdat ik weet dat die wrevel niet over mij gaat, maar over de ander.
Net zoals ik weet dat, wanneer ik merk dat ik loop te mopperen op anderen en omstandigheden dat niets zegt over wat de ander doet, maar over mijn eigen onrust en het niet stabiel in mijn lijf zitten.

Ik ga de komende tijd maar eens bedenken hoe ik mezelf en dit ‘talent’ nog wat beter kan combineren en toepassen en begrenzen.

Veerkracht

 

Ik ontdekte tijdens de vakantie de tegenstelling in het woord ‘Veerkracht’.
Bij mijzelf en mensen om me heen, zie ik vaak dat we met de houding ‘schouders eronder en dóórgaan’ er uiteindelijk wel zullen komen.
Niets is minder waar. We struikelen tegenwoordig over de depressies en burn-outs die mensen oplopen door bovenstaande houding.

In het woordje Veerkracht zit ook het woord ‘Veer’. Daar kun je een metalen veer bij zien. En een metalen veer is krachtig, die breekt niet zo snel en bezit een behoorlijke veerkracht. Maar bij mij schoot de gedachte aan een andere veer naar boven. De veer van een vogel. Een enkele veer ziet er kwetsbaar en fragiel uit en vindt zijn kracht pas samen met anderen veren. Een behoorlijke tegenstelling van het woord ‘Kracht’, toch?
Zou er met Veerkracht dan misschien iets anders bedoeld worden dan altijd maar doorgaan en zien waar het schip strandt?

lijn

Kijk eens naar de bovenstaande lijnen. Ik teken deze vaak voor mijn cliënten die het idee hebben dat ze altijd maar door moeten gaan. Wat er ook op hun pad komt, ze moeten rechtop blijven staan, voor anderen zorgen en vooral geen zwakheid laten zien.
Dat ziet er dan uit zoals de bovenste rode lijn. Hoeveel rek zit er in de bovenste lijn?
Niet zoveel nee. Dat wordt een zware dobber bij levensingrijpende gebeurtenissen want je moet doorgaan maar het gaat maar nét.

Wanneer we de onderste lijn volgen dan zie je lusjes. Zo’n lus ontstaat bij ingrijpende dingen die in ieders leven gebeuren. Overlijden van een familielid, scheiding, trauma’s, depressie, ziekte, burn-out, enz. Op dat moment stokt de lijn.
Je wordt stilgezet in dat wat je doet.
De lijn gaat zelfs terug (Help! Dat is niet de bedoeling!) Jawel, dat is precies wat je nodig hebt: de tijd nemen om bij ingrijpende gebeurtenissen even stil te staan op je weg van het leven. De tijd nemen om gas terug te nemen in plaats van dat je doorholt.
Op het moment dat je (en dat voelt kwetsbaar) tijd neemt om ruimte te geven aan dat, wat gebeurt, krijg je weer ruimte om door te gaan.

Dus: wanneer je in het woord Veerkracht de veer van de vogel legt, die kwetsbaar en fragiel is, kun je je kracht beter tot z’n recht laten komen.

En zeg nu zelf: in welke lijn zit de meeste rek?
Als je de rode lijn tussen je vingers neemt en er aan trekt, zul je weinig rek ontdekken. Wanneer je de blauwe lijn tussen je vingers neemt en er aan trekt, zie je dat er rek in zit, hij beweegt mee. Dát is dus veerkracht! Niet altijd maar doorgaan en doorgaan, maar op sommige momenten eens even stil staan, bijkomen, en dan weer verder gaan.

 

Onbezorgd

IMG_2016

Het zand van het strand tussen de bladzijdes van de boeken die ik las.
De scherpe zon, waardoor we er achter kwamen dat je je, ook wanneer je de hele middag onder de parasol ligt, moet insmeren met factor 30.
De schone handdoeken die iedere dag verwisseld werden. En hoe heilzaam het is wanneer er ook eens voor ons gezorgd wordt in zoiets simpels als een bed wat voor ons opgemaakt werd.
De golven van de zee die iedere keer opnieuw verdwenen voordat ze het strand konden veroveren.
M’n hoed en zonnebril die de afgelopen weken in minder dan een straal van 1 meter van me te vinden waren.
De mooie Spaanse mensen die zich in de weekenden ’s morgen vanaf 10  uur met de hele familie op het strand verzamelen om nieuwe herinneringen te maken, zonder dat ze het zelf in de gaten hadden.
Het stil voor me uit liggen mijmeren en het luisteren naar alle geluiden en de snelle Spaanse taal.
De siësta’s die we gretig omarmden om onze vermoeidheid kwijt te raken.
De ontdekkingen bij een woord dat m’n hart zo plotseling raakte omdat het een diepe wijsheid bevat.
De keus tussen iets doen of niets doen – en allebei was goed.
De voetafdrukken van een meeuw in het zand. Ik hoefde er alleen maar voor naar beneden te kijken.
Het totaal tot stilstand komen in onze wereld waarin er het laatste jaar zoveel in beweging is geweest. Omdat de zorgen die we thuis hebben met onze (allebei) startende bedrijven – wat soms vaak zo spannend is nog of het allemaal wel gaat lukken.
En zo rond de klok van 5 de hippe Spaanse muziek bij de strandtent verderop waar iedere dag een groepje mensen op dansten.

Het kon me op een onbewaakt moment zo intens ontroeren.
Omdat ik besefte hoe onbezorgdheid er uit ziet.
Hoe het voelt.
Hoe het ruikt.
En hoe mijn ziel dit gemist heeft.