Hoestnou?

Al sinds een week of 2 sla ik ’s morgens m’n ogen open en kom dan tot de verrukkelijke ontdekking dat ik geen hoofdpijn heb. En als klap op de vuurpijl zijn de hartkloppingen al stukken minder. Dat komt natuurlijk door de medicatie maar die neem ik niet eens meer iedere dag in, omdat het tenslotte troep in je lijf is.
Dus het lijkt erop dat het spiraaltje al begint te werken. Ik kreeg bijna een hartverzakking toen de huisarts zei dat dit wel tot 6 maanden kon duren voordat ik er iets van zou merken. Waarschijnlijk komt het door m’n hormoongevoeligheid dat ik er na 2 weken al iets van merkte en bovenstaande klachten al minder zijn.

Niet alle klachten zijn nu als sneeuw voor de zon verdwenen, dat zou teveel van het goede zijn, maar zoals het nu gaat stemt me meer dan vrolijk. En dat vrolijk, ben ik de laatste weken ook weer. Het is zo fijn om ’s morgens niet eerst een zware hoofdpijn te moeten tackelen of bij moeten komen omdat m’n hart zo tekeer gaat!
Bijkomstigheid is wel dat ik de laatste maanden, toen ik praktisch niets deed, kilo’s ben aangekomen. Dus over 2 weken ga ik op vakantie met een lijf dat ik nauwelijks herken.

Ik moet dus meer in beweging komen en hopelijk lukt dat straks ook. Straks ja, want ik gun me deze zomer eerst maar eens een stabiel hormonaal lijf waarin alles z’n plek kan vinden. Na de zomer ga ik eens kijken hoe ik een kilo of 6 (liefst 10 maar dat is een utopie) kwijt raak. Ik drink nu alleen maar water en eet konijnenvoer, want alle beetjes helpen nietwaar?

Nanoukje

Ruim een week verder inmiddels.
Nanouk is waarschijnlijk zo onder de indruk van haar kaalgeschoren buik en onderzoeken dat ze de afgelopen week bijna niet gespuugd heeft.
Vorige week bedacht ik me dat ik van de dierenarts nog een tube laxeerpasta had gekregen voor het poelepatatje. Stel dat het een haarbal is waar ze van spuugt, dan komt ie er met de pasta wel uit, aldus de dierenarts.
Maar hoe krijg je dat daar waar je het hebben wil: in Nanouk? De dierenarts had opgewekt geopperd dat dit een fluitje van een cent was want ‘je smeert een klodder van die pasta op haar poot en dan likt ze het wel op.’

Vast.

De grapjas.

Hoog tijd om dit in de praktijk toe te passen. Nanouk zat zich op haar troon in de vensterbank te wassen, dus ik smeerde een ferme klodder op haar poot. Die ze verbaast optilde en bekeek…
Terwijl ik haar vol verwachting aankeek, kreeg ik een vuile blik terug van ‘wat flik je me nou?’ en zwiepte 1 x met haar poot.

Pasta weg.

Nou ja, weg, ik vond het terug op m’n vloer, tegen m’n ramen en vensterbank. De grootste klodder is nog steeds zoek…
Dat werkt dus niet. Waarom verbaast me dit nou niet?
Over haar voer lukt ook niet want ze is natuurlijk niet op haar achterhoofd gevallen en eet alles op behalve de pasta. Zit ik dus met een dure tube pasta en een poes die aan het langste eind trekt.
Ja, Hugo lust het wel, wat lust hij niet, maar hij laxeert als een reiger dus hij heeft het niet nodig.

Morgen met Hugo naar de dierenarts voor zijn jaarlijkse inentingen en dat kan zomaar weer een heel feest gaan worden..

Nanouk

Ik stop ermee.
Waarmee?, zie ik jullie denken. Met het bakken geld uitgeven aan weer een of ander briljant idee van de dierenarts om er achter te komen waarom ons poelepatatje Nanouk zo spuugt.
Vorige week ging de Man naar beneden om vast met Hugo te wandelen toen hij in paniek m’n naam riep. Wat bleek? Nanouk had ’s nachts alles onder gespuugd. En ja, dan moet ik opgetrommeld worden want íemand moet het opruimen. Dus daar zat ik, op m’n nuchtere maag de kattenkots uit de gordijnen te wrijven, uit de speaker van de muziekbox te peuteren, de muur onder de vensterbank, het hele stereomeubel waar de tv opstaat en de vloer.
Dat is geen pretje en hoe driftiger ik poetste, hoe zatter ik werd. Ik heb de dierenarts gebeld en ze vonden ook dat dit toch zo niet kon.
Ze gingen overleggen. Ik ken dat…
Het plan waar ze mee op de proppen hadden hadden was om een echo en foto te maken van haar maag en darmen. ‘Nou, vooruit dan maar weer’, dacht ik terwijl ik de kassa al weer hoorde rinkelen.
Vrijdagochtend heb ik haar afgeleverd bij de dierenarts en ’s avonds om 6 uur kon ik haar pas halen. Er zat veel tegen die dag dus Nanouk was zo’n beetje als laatste geholpen en ik kreeg haar volledig onder zeil mee naar huis. Dat is een verhaal op zich trouwens.

Oh ja, er is niets gevonden, zei de dierenarts. Behalve wat vet in haar buik waardoor haar darmen wat opzij liggen. Wat een geneuzel. Dus ik zei: ‘Dat verklaart toch niet het spugen?’ Nee, dat klopt dus eigenlijk hebben ze geen idee waarom ze zo spuugt. Nu heb ik een pasta mee om haar te laxeren omdat ze misschien last heeft van haarballen en juist ja: die zijn niet op foto’s en echo’s te zien.

Eind van het liedje is dat we nog steeds niet weten waarom ze spuugt en ik onderhand wel een vermogen kwijt ben aan onderzoeken.

Zo. En nu ga ik weer even kots ruimen want ik hoorde haar zo net al weer over d’r huigje gaan…

Oorlog

Een blogje uit de oude doos.

Rond de tijd van 4 en 5 mei denk ik regelmatig aan haar terug.
Terug rekenend is het meer dan 30 jaar geleden dat ik als gezinsverzorgster in opleiding bij haar moest werken.
Ik geloof dat ze weduwe was maar ’t kan ook zomaar zijn dat haar man op een andere manier buiten beeld is geraakt. Wat ik nog wel weet is dat ze een zoon had – die ik in de tijd dat ik bij haar werkte, nooit ontmoet heb.
Ze was al wat ouder, in de zestig en hield van een keurig opgeruimde en gepoetste flat dus om haar te plezieren poetste ik me suf.
En dat, terwijl poetsen nooit een hobby van me was en nooit is geworden.
Twee dingen herinner ik me vooral nog:
Toen ik in de 2de week op maandag weer bij haar binnen rolde voor een week poets ‘plezier’ was ze ietwat ontstemd. Wat bleek? Ik was vrijdagmiddag vergeten haar gootsteen voor het weekend blinkend achter te laten.
Alle volgende vrijdagen vertrok ik pas als de gootsteen je tegemoet blonk – al was het alleen al om deze lieve vrouw een plezier te doen. Want lief wás ze!

Ik kookte iedere middag voor haar en dan aten we samen. Na afloop waste ik de boel weer af en zorgde dat alles opgeruimd was voordat ik ’s middags naar een andere cliënt ging.
Tot het moment dat ik een klein restje melk door de gootsteen kieperde.
Ze werd enorm kwaad en siste me toe dat ‘ik dat nóóit, maar dan ook nóóit meer mocht doen.’
Ik schrok want ik begreep het niet; een bodempje melk waar je nog geen kopje koffie lichter mee kon kleuren.

Tot die dag, toen de mouwen van haar vest omhoog gerold waren ik de getatoeëerde cijfers op haar arm zag staan…

 

Bij alle verhalen die langskomen in de tijd rond 4 en 5 mei, denk ik aan haar. En aan de cijfers op haar arm die waarschijnlijk gruwelijk en verdrietig verhaal vertelden.

Dus

DSC00389

Als je denkt: wat doet dat beest daar met die tanden in m’n lamp, daarover later meer maar eerst even over gisteren.

Die huisarts van mij, dat is een toffe meid. Nu kán ik zeggen dat ze me eindelijk begreep, maar ik weet natuurlijk dat het aan mij lag. Een paar blogs eerder heb ik het al beschreven dat de manier waarop ik me aan haar ergerde, vooral lag aan de houding hoe ik tegenover haar zat, totaal uit m’n kracht. Afijn, een lang verhaal kort: dat was nu dus anders en het liep gesmeerd.
M’n bloed was goed. Zelfs m’n vit. B12 was boven de 400 en dat met pillen waarvan iedereen roept dat pillen niet helpen. Niet dat ik merk dat ze helpen hoor, want ik ben razend moe.
Dus. Aan m’n bloed kon het niet liggen. Ik had voor de zekerheid m’n klachten maar eens opgeschreven en lepelde die op, met de ontdekking dat het sinds oktober (toen m’n Mirena eruit ging) bergafwaarts gaat. Blijkt dus dat al m’n klachten gewoon vette overgangsklachten zijn. En natuurlijk heb ik dan niet 1 of 2 klachten, nee ik heb ze snotdikke allemaal!
Heb ik weer…

En dat ik ooit tegen de gynaecoloog zei dat ik graag de overgang bewust mee wilde maken….. die woorden neem ik terug. Nu snap ik ook waarom ze me toen meewarig aankeek en fijntjes opmerkte dat dat helemaal niet zo’n feest hoeft te zijn, die hele overgang. Tja, ik had makkelijk praten met een spiraaltje in m’n broedkamer en een hormoonspiegel waar menig vrouw een moord voor zou doen. Waar ik nu dus ook een moord voor zou doen.
De huisarts raadde me toch weer een Mirena aan en ik hing bij wijze van spreken al met m’n benen wijd in de stoel (ja, een mens kan rare dingen doen in tijden van nood) maar hij kan morgen pas geplaatst worden. Daarna duurt het nog een maand of 3 voor het werkt dus tot die tijd is het overleven met dat hormooninstabiele lijf van me. Ik houd jullie op de hoogte.

Goed. En dan nu over de poes hierboven. Nanouk.
Die tanden die je op de foto ziet, heeft ze al anderhalf jaar niet meer, die zijn er in okt. ’15 uitgehaald. En sinds die tijd is het een drama in 68 delen. Ze spuugt meerdere keren per dag haar eten uit en wie kan dat dan opruimen? Juist ja: ik. (Of de man of dochter als ik er niet ben.) De laatste tijd spuugt ze nog meer maar na onderzoeken bleek (ook) haar bloed in orde te zijn. Vannacht heeft ze werkelijk waar alles ondergekotst. De gordijnen, de muur, een krukje, het complete stereomeubel en de vloer.
Ik ga de dierenarts bellen en ben bang dat het afscheid nabij is. Het arme beest.

Ondertussen

Ik weet me onderhand geen raad meer met mijn lijf. De laatste maand is iedere dag een ware worsteling. Als ik een goede dag heb word ik alleen maar wakker met zware hoofdpijn. In het slechtste geval word ik ook wakker met spier en zenuwkrampen in mijn benen en onderlijf. In bed blijven liggen is dan schier onmogelijk, net als zitten. Ik hobbel dan als een oud hek naar m’n paracetamol verzameling in de hoop dat ik me na een half uur ietwat normaler bewegen kan.
En omdat ik dan toch al aan het slikken ben, gaat er nog een bètablokker achteraan om m’n hartkloppingen wat onder controle te krijgen, een DIM pilletje voor de overgang, m’n vitamine B12 en D pilletjes, en later op de dag nog een Ginseng pil voor m’n uitgeputte bijnieren. Oh ja, en sinds vandaag ook nog een Magnesium pil.

Gisteren voelde ik me rond het middaguur weer wat opknappen en togen we spontaan naar m’n zus in Zeewolde (een uur rijden). Het was reuze gezellig tot het moment dat er met de hond gewandeld moest worden. Na een half uur viel ik zowat om maar toen moesten we nog terug. Al weken doet iedere stap me pijn in de gewrichten van m’n voeten en benen, dus dat ben ik wel gewend. Maar dat halfuur terug was dus net teveel. Kuch… Ik sleepte met m’n ene been, liep mank als een ouwe kerel met een heupprobleem en was blij dat ik weer zat.

De rest van de dag heb ik dat moeten bezuren. Eenmaal thuis had ik 0 energie meer om wat dan ook te kunnen doen. Ik ben op tijd m’n bed ingerold en viel in een coma. Vanmorgen werd ik wakker met jawel: enorme hoofdpijn, spier en zenuwkrampen (en nog wat andere dingen). Ik heb m’n hele pillenverzameling weer geslikt en ben op de bank gerold. En viel daar om half 11 weer diep in slaap.

Zeg nou zelf: dit is toch idioot?
Morgenochtend zit ik om half 9 bij de huisarts. Dat is vroeg ja, maar aan de andere kant: dan ziet ze me wel op het moment dat mijn lijf nog in een hoek van 90 graden staat en nog niet warmgedraaid is. En omdat m’n bezorgde en meelevende huisarts zich verschuilt achter haar protocollen en zinsneden als: ‘Ik heb m’n assistente verboden je de eerlijke uitslagen te geven’, ben ik klaar voor de strijd. Tenminste, dat hoop ik.
Ik ben bang dat er iets ergers aan de hand is. M’n symptomen scoren onder het vit. B12 tekort maar helaas ook op andere nare ziektes waarbij al m’n alarmbellen gaan rinkelen. Of misschien zijn dit wel symptomen van een heftige overgang. Dat zou van alle opties nog de minst erge zijn..